butik bluzki torby bluzy torebki koszule spodnie

Historia błękitnych spodni
Istna rewolucja w modzie i w życiu społecznym to pojawienie się spodni. Miało to miejsce w średniowiecznej Europie. Spodnie noszono już wcześniej w III – IV wieku, jednak tylko przez  jeźdźców barbarzyńskich, nie  były znane na szerszą skalę.

Aż do XIV wieku mężczyźni i kobiety nosili (wywodzące się z czasów starożytnych) długie szaty owinięte wokół ciała i zawiązane w pasie, niezbyt wygodne np. podczas jazdy konnej i pracy.

Mężczyźni szybko docenili wygodę barbarzyńskich spodni. Ich rozpowszechnienie się – początkowo wśród rycerzy i jeźdźców -  stało się na długie wieki wyznacznikiem płci.

Na początku spodnie nie przypominały jednak tych dzisiejszych - powstały z połączenia dwóch wąskich pończoch tworząc rajtuzy, które zaczęły powoli ewoluować w kierunku dzisiejszych spodni. Nie trudno się domyśleć, że częste ściąganie i zakładanie rajtuzów było uciążliwe dla rycerza – dlatego pojawił się rozporek. W czasach Renesansu rajtuzy rozdzieliły się na bufiaste spodenki i obcisłe pończochy, szyte z różnokolorowych tkanin. W XIX w. zaczęła się moda na  długie spodnie. Kobiety  przez 5 wieków ewolucji spodni, mogły nosić jedynie długie suknie i spódnice.

W połowie XIX wieku, amerykanka Amelia Bloomer zaczęła walkę o prawa kobiet – chodziło również o zniesienie restrykcji w ich ubiorze: skrócenie spódnic i bielizny oraz o zgodę społeczeństwa na noszenie spodni. Początkowo kobiety w spodniach (opartych na wzorze bufiastych tureckich pantalonów, zwanych „bloomersami”) były wyśmiewane, znieważane, a nawet wykluczane z lokalnego społeczeństwa. Ulegało to jednak powolnym przemianom. Ostatecznie kobiety zaczęły nosić spodnie dopiero po I wojnie światowej.

Na Dalekim Wschodzie, spodnie były noszone przez kobiety znacznie wcześniej niż w kulturze Zachodnioeuropejskiej  i nie wzbudzało to sensacji, ani nie było symbolem feminizmu.

Historia jeansów
Jeansy to bez wątpienia wyjątkowe spodnie. Wszystko zaczęło się w XII wieku we Włoszech, w okolicach Genui, gdzie stworzono wełnianą tkaninę o kolorze „bleu de Genes” („błękitu z Genui”, „jean”), stąd nazwa jeans. Materiał długo pozostawał bezkonkurencyjny, aż do momentu, gdy pojawił się bardziej trwały i cięższy denim. Nazwa tkaniny pochodzi również od nazwy miasta - francuskiego Nîmes (de Nîmes, czyli „z Nîmes”).

Legendarna już tkanina oryginalnie wytwarzana była z mieszanki wełny i jedwabiu. Pod koniec XVIII wieku Amerykańscy przedsiębiorcy zaczęli wytwarzać ją z tańszej bawełny. Oryginalny denim barwiony był naturalnym indyjskim barwnikiem indygo. Niepowtarzalne piękno tego materiału tkwi w jego blaknięciu i wycieraniu się.

Spodnie jeansy jakie dziś znamy, narodziły się w Stanach Zjednoczonych w 1873 roku i były dziełem żydowskiego emigranta z Bawarii – Levi’ego Straussa. W czasach gorączki złota, spodnie poszukiwaczy szybko się niszczyły. Strauss uszył spodnie z wytrzymałego płótna denim, a krawiec Jacob Davies wzmocnił kieszenie metalowymi nitami, zabezpieczając je przed rozdarciem, oraz wprowadził słynny już pomarańczowy podwójny szew. Pomysł nitów został opatentowany, a spodnie tzw. ”waist owerall” – przypominające współczesne „ogrodniczki” - zaczęły cieszyć się ogromną popularnością wśród robotników różnych zawodów i powoli zaczęły wchodzić do powszechnego użytku.
W połowie XX wieku dzięki kampanii Levi Strauss & Co, termin „jeansy” stał się synonimem błękitnych spodni, spychając w cień nazwę tkaniny, z których były wykonane, czyli denim.

Upowszechnieniu jeansów i ich twardego charakteru sprzyjał przemysł filmowy, zwłaszcza westerny pełne zbuntowanych bohaterów.  W Europie stały się popularne w czasie II wojny światowej, dzięki amerykańskim żołnierzom. Od nich również można było je kupić. Później dostępne były w sklepach Levi Strauss.

Swój klasyczny krój zawdzięczają firmie Wrangler i modelowi 13 MWZ, a światową sławę kultowemu modelowi Levi’s 501. Obecnie znane są na całym świecie, noszone na salonach i przez robotników, zestawiane z koszulami i t-shirtami, bluzami, swetrami i tunikami. Wytyczają trendy i nowe fasony. Są ponadczasowym symbolem wolności i indywidualizmu, niezależnie od narodowości, płci i wieku.